صفحات تخصصی را در وبگاه ذیل مشاهده نمایید.                                                         

               http://sajedinet.blogspot.com

اندرز یا آرزو؟ 

دیروز (۲/5/87)تیری زهرآلود بر پیکر جهان و بویژه قلب آن ایران، نشستن گرفت که ته آن تیر را در پکن پایتخت چین و نوک آن را در آذربایجان ایران می توان جست. هنوز هم جای افسوس خوردن و حیف گفتن هست، سالها زمان باید سپری شود تا آثار این زخم کارزار در اعماق دل ایران زمین رو به بهبودی نهد، همانطور که گلستان بی گل برهوتی بیش نیست و بیشه بی شیر به بوته زار می مانست، المپیک بی بهره از پهلوان، و سکوی پهلوانی و قهرمانی آن، بدور از حسین رضازاده پشیزی نمی ارزد.

دیروز خبری در شهر پیچید که دلها را پیچاند، آری خبر انصراف حسین رضازاده از رقابت های المپیک 2008 پکن همه را سر در گم کرد. رسانه ها اعلام کردند که حسین رضازاده قهرمان دو دوره المپیک سیدنی و آتن و دارنده چندین دوره عناوین قهرمانی جهان و آسیا بنا به توصیه پزشکان، جهت حفظ سلامتی و پرهیز از آسیب های احتمالی ناشی از حضور در رقابتهای المپیک پکن از حضور در مسابقات المپیک 2008 انصراف داد.

اما هدف ما در این فرصت، تنها اعلام و توضیح این خبر و اظهار تاسف شدید از این بابت نیست، بلکه سر ما را تتمه متن خبر مربوط به انصراف حسین رضازاده از المپیک پکن به درد آورده و آن اینکه؛ گوینده اخبار تلوزیونی پس از اعلام شرح خبر، اقدام به قرائت اظهارات پهلوان رضازاده در این خصوص کرد که در جایی از اظهارات خود، از آرزوی خود نسبت به شکستن رکورد خود توسط یک ایرانی که آن هم به خواست خدا فرزندشان ابوالفضل باشد که اکنون 5 ساله است سخن گفته بودند، هدف ما مکث و تدبر در پیامی است که رسانه های ما با برداشت از سخنان حسین رضازاده در میان افکار عمومی اشاعه و تبلیغ می کنند و آن پیام عبارت از جمله زیر است که:

" آرزوی پهلوان حسین رضازاده به شکستن رکوردش توسط فرزندش ابوالفضل در آینده به نفع ایران".

رابطه حسین و ابوالفضل یک رابطه پدر و پسری و خانوادگی است که در جای خود خصوصی و خارج از مدار بررسی و انعکاس رسانه ای است، اما در این جا رسانه با افتخار (بخوانید بی شرمی و وقاحت) تمام اقدام به بازتاب موضوعی کرده که حکایت از برخی مشکلات اجتماعی و خانوادگی و رفتاری در فرهنگ ما ایرانیان دارد. اینکه حسین رضازاده آرزویی نسبت به فرزند خود دارد بحثی جدا و تنها مربوط به خانواده محترم و معزز رضازاده می باشد، اما اعلام عمومی آن برای مردم و افکار عمومی چطور؟ آیا امروزه علم نمی گوید مقایسه هیچ انسانی با انسان دیگر درست نیست؟ آیا در بحثهای تربیتی گفته نمی شود که از هر کس باید به اندازه خودش و تواناییش انتظار داشت و توقع و انتظار بی مورد دردسر ساز است؟ آیا این درست است که کسی را ترغیب و مجبور به پذیرفتن نقش و عملکردی کنیم که با خواسته ها و اهداف و تواناییهای شخصی وی سازگار نباشد؟ آیا ساختن و انتخاب کردن و تحمیل زندگی و فعالیت و اهداف ویژه برای فردی از قبل توسط فرد یا افرادی غیر از او، هر چند پدر و مادرش باشند صحیح است؟ آیا پند و اندرز و توصیه، همان آرزو و انتظار و خواسته است؟

بلی حدس شما صحیح است، حرف ما این است حال که پهلوان حسین رضازاده برای فرزند خود آرزویی داشته، چرا رسانه ها به ابلاغ و انتشار آن بپردازند، در حالی که از بعد فرهنگی و تربیتی و روانی در تضادی واضح با قواعد تربیتی و روانی و فرهنگی قرار می گیرد؟ آیا متخصص و مشاوری در این سازمان بی قاعده و قانون صدا و سیما وجود ندارد که این نکات حساس و فرهنگ ساز را گوشزد نماید؟

در این واقعه دو مورد از کجروی ها و اشتباهات فرهنگی، تربیتی و روانی جاری در جامعه ما دیده می شود که هر چند از ناحیه پهلوان رضازاده صادر شده باشد، ولی باز رسانه ها باید در روش انتشار آنها حساس بوده، و مزایا و اهداف روشهای علمی، منطقی و صواب را، به پای ایجاد شور و هیجان نسوزانند؛ که آن دو مورد اشتباه یکی پهن کردن بساط قیاس و مقایسه بین یک انسان تقریباً بالفعل ورزشی با یک انسان نونهال و تقریباً بالقوه از هر لحاظ، و مورد ثانوی تاکید روی آمال و آرزوها و ایجاد و تقویت انتظارات و توقعات همراه با نقشها و برنامه ها و منازل زندگی عقلایی و غیر عقلایی از قبل برای یک انسان توسط افرادی دیگر، همان معضلی که برای دانش آموزان ما در حین کنکور و ورود به دانشگاه و دکتر – مهندس بار آوردن آنها و... نیز تسری دارد.

اگر دقیق و منطقی بنگریم بزرگان در برابر فرزتدان خود ساکت ننشته و در هدایت و راهنمایی آنها حداکثر سعی راداشته اند، ولی تا آنجا که مطلع و مطمئنیم سخنان امام علی (ع) ، لقمان حکیم، سید بن طاوس، امام خمینی(ره)، دکتر علی شریعتی، خطاب به فرزندانشان، و حتی ضرب المثل چینی که میگوید؛ "اگر پسر، بهتر از پدر نباشد هر دو شکست خورده اند"، همگی در قالب پند و اندرز و نصیحت قابل شناسایی بوده و از تحمیل خواسته یا ابراز آرزو و اظهار توقع و انتظار کاذب اجتناب نموده اند.انسان در اثر تجربیات تاریخی و روزمره، باید با نتایج تلخ و ناخواسته آرزوهای تخیلی و احساسی، و توقعات بلندپروازانه و غیر منطقی انسانها نسبت به یکدیگر ، مخصوصاً در خانواده ها آشنا باشد، و هر روزه خبری یا منظره ای ازنتایج این آمال و آرزوهای تخیلی و احساسی، و افسانه سازی ها و اسطوره تراشی ها شامل؛ فشارهای روانی، بیماریهای روان تنی و تحلیل جسمانی، فرار از خانواده، خودکشی، تخلفات قانونی،و ... افکار عمومی را جلب می کنند، که علایمی در تایید این مدعا هستند.  

رسانه به طور اعم و صدا و سیما به عنوان دانشگاه عمومی به طور اخص باید در پرورش و هدایت صحیح و بدور از انحطاط جامعه جدی باشند، و در کسب و پردازش و اشاعه اخبار و اطلاعات رعایت جوانب امر ، مخصوصاً در امور فرهنگی و تربیتی را بیشتر بکنند.

اما با این وجود ما هیچ انتظاری از صدا و سیما نداریم، و این نوشتار تنها درد دلی بود با برخی دوستان و طیفی محدودی از رسانه های ایرانی!!!...