در زبان و ادب هر ملت و قومی واژگان و اصطلاحات تند، رکیک و زننده ای (فحش) وجود دارد که آدمی حتی از صرف آشنایی با آنها اجتناب می نماید. گاه تصور می نمودم این الفاظ و کلمات کارکرد و فایده ای نداشته و هرگز نمی تواند جایگاهی در بین مردم فرزانه و فرهیخته دست و پا کند، و این الفاظ تنها در بین عده ای قلیل، آن هم در کوچه پس کوچه ها و بازارچه های مطرود و بی برکت از امواج افکار و اندیشه جایگاهی خواهند داشت، با تحولات اخیری که در عرصه کشور بروز یافته به این نتیجه رسیدم که این الفاظ نیز خارج از قاعده بازی نبوده اند و می توانند برای انتقال پیامها و مفاهیم بهترین نماد واقع شوند اما این الفاظ اغلب مواقع دو معنی را حمل می کنند، گاه یک صفت و یا ویژگی و یا برجستگی زشت و زننده ای را به فردی یا افرادی منسوب می کنند و دوم اینکه قصد، ادعا و یا انجام عملی پلید و شنیع را از سوی فرد یا افرادی در حق و یا در رابطه با فرد و افرادی دیگر نشان می دهند.

اما با اتفاقاتی که اخیراً در عرصه کشور اتفاق افتاده و مثلاً همین امروز با کسب رای اعتماد مجلس برای وزیر پیشنهادی کاملاً می شود جایگاه مناسب این الفاظ را در رابطه با تعامل دولت و مردم را دید، که این الفاظ چگونه برازنده رفتار دولت هستند و رفتار دولت در قبال مردم بیانگر کدام یک از این طیف الفاظ مشمئز کننده هستند! . در این رابطه بیشتر از این ما را توان بیان نیست بدو دلیل؛ ۱) شرم و حیا، ۲)بیم و هراس!

ضمن اینکه شما را به مطالعه بیانات و نصایح امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری به مسئولین در رابطه با اخلاق مداری، و حفظ جایگاه رفیع مردم در مواضع و دیدگاهها و عملکردشان دعوت می نمایم، تا امروز از عمق فاجعه حاکم در روابط دولت و ملت اطلاع یابید، باید اضافه کنم، دوستان این مطلب مهم بود و اساسی، که در صورت تمایل به توضیح و تشریح بیشتر باید با تماس مستقیم ادامه بحث را پی گرفت!

 امروز دقیقاً 12 روز از آن لحظه می گذرد. صبح پنج شنبه 15 آبان برای اولین مرتبه خبر توقیف هفته نامه وزین "شهروند امروز" را خواندم، اما به امید "تایید نشده" بودن این خبر، همچنین نقل قول ها و اظهار نظرهای متفاوت مسئولین هیئت نظارت بر مطبوعات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، همچنان کورسوی امیدی به تداوم مطالعه جریده یاد شده داشتم، اما در طی هفته گذشته با تایید خبر منقول توسط مسئولین وزارت ارشاد، کم کم می رفت امیدمان مبدل به ناامیدی شود، اما هنوز باورش سخت می نمود، تا اینکه امروز صبح در پیشخوان روزنامه فروشی ها و باجه های مطبوعاتی جای خالی هفته نامه شهروند امروز نظر مرا به خود جلب کرد، و اندکی فضای مطبوعاتی موجود کشورمان موجبات کدورت خاطرمان را رقم زد، اما دوباره امید مطالعه و تورق "شهروند فردا" در دلم شعله ای افراشت، تا باز دیده ها را بر آتی بدوزم، و از این سوز ها سازها بسازم.

اما راستی چرا توقیف؟ دلیلش چه بود؟ مگر شهروند امروز چه کرده بود و قلمش چگونه چرخیده بود؟ می پذیریم که شهروند امروز هم مانند سایر مطبوعات در حال انتشار کشور، ارگان تبلیغاتی بود و جناحی می نوشت؛ لکن، آیا دولتی که ادعای تحمل ناملایمات و تخریب های افراطی را سر می داد و می دهد، حتی تحمل نقد سازنده اما موشکافانه را ندارد؟ اگر دولت و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دغدغه فرهنگ داشت چرا هزینه و مجوز فیلم "444 روز" را بر پیکر نظام اسلامی هموار نمود، و حتی به نظاره آن در "جشنواره فیلم حقیقت" نشست؟ آیا وزارت فرهنگ تنها به رصد مواضع و متون مطبوعات در قبال دولت حساس است؟ یا نه این وزارت متعلق و در خدمت جمهوری اسلامی ایران است!؟

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو **   یا دل  از  دیدن تو  سیر شود  بعد برو

ای کبوتر   به کجا   قدر دگر   صبر کن **   آسمان  پیش قدت  پیر شود  بعد  برو

تو اگر کوچ کنی  بغض خدا می شکند **   صبر کن گریه به زنجیر  شود بعد  برو

یک نفر حسرت لبخند تو را می طلبد ** خنده کن عشق نمک گیر شود بعدبرو

خواب دیدم شبی از راه سوارت آمد

باش تا خواب تو تعبیر شود بعد برو

اشاره: البته بدلیل عدم معرفی شاعر ابیات فوق، از شاعر بزرگوار این ابیات و نیز خوانندگان عزیز پوزش می طلبم, البته این شعر را یکی از دوستان عزیزم به نام سینا در اختیار اینجانب قرار دادند که ایشان نیز اطلاعی از سراینده این ابیات نداشتند؛ در صورت راهنمایی سپاسگزاریم.

البته شعر دیگری متعلق به بنفشه منوچهری، با مضمونی تقریباْ نزدیک به ابیات فوق و در رابطه با مولا حضرت حجت عج ا... را می توانید در ((اینجا)) مشاهده نمایید.

 فیلم سینمایی محیا

هوایی معتدل همراه با نم نم باران تقریباً می توانست هر کسالتی را از تن بدر کند. امشب (سه شنبه 14/8/87) حدوداً از ساعت 20:30 الی 22:10 ، به نوعی، به میزبانی دانشگاه، توفیق تماشای فیلم سینمایی (( محیا )) در سینما قدس، واقع در میدان ولیعصر(عج ا.) را داشتیم. گیشه فروش بلیط، بهمراه راهرو، و در نتیجه سالن نمایش سینما تقریباً آرام و بدور از ازدحام، و به عبارتی صریح تر کم استقبال بود.بهمراه دوستان تقریباً در میانه های سالن نشستیم و پس از دقایقی فیلم اکران شد، وحال متن و بطن کلام:

فیلم همچنان که مورد انتظار بود بسان غالب فیلم های سینمایی دوران اخیر کشور، به یکی از مشکلات فرهنگی- اجتماعی کشور، با چاشنی عشق و عاشقی پرداخته بود. به این ترتیب که، جوانی به نام جاوید، که تحصیل کرده پزشکی بوده و در یکی از بیمارستانها در حال کار است از روی اتفاق با دختری به نام محیا که از قضا او هم دانشجوی پزشکی است آشنا شده، و جاوید پیشنهاد ازدواج را با محیا در میان می گذارد. با وجود عدم اعراض جدی محیا از جاوید، اما مشکلی فرهنگی اجتماعی در قالب "طبقه اجتماعی" سد راه این وصلت می شود، و آن، مشکل تعلق جاوید به خانواده ای اشرافی و بالاشهری، و پرورش محیا در خانواده ای تقریباً غیر قابل انتظار برای جاوید، یعنی خانواده ای غسال و مرده شور است. که در نهایت جاوید با عملی کردن شروط محیا، و بسترسازیها و تلاشهای بعدی هر دو بالاخره این وصلت نمود خارجی پیدا می کند. ضمن اینکه فیلم برخی پیامهای اخلاقی، معنوی را نیز در محتوای خود گنجانده است.

اما این فیلم، دوباره همانند اسلاف ایرانی خود، ایرادهایی را ضمیمه خود نموده بود که اشتیاق ما به سیاهه نویسی، این بار درباره فیلم محیا را توجیه می ساخت. ذکر نکاتی چند درباره برخی از جلوه های این فیلم شاید مثمر ثمر باشد:

1 – اگر هدف این فیلم را طرح یکی از مشکلات فرهنگی اجتماعی کشور، یعنی شکاف موجود میان قاطبه مردم و برخی اقشار مانند غسال ها؛ و کمک به رفع این معضل بدانیم، متاسفانه این اثر به جای فرهنگ سازی، در کوره فرهنگ سوزی می دمد، بدین ترتیب که، نخست قشر غسال را به عنوان قشری معضل دار و مهجور معرفی، و سپس نابجا و مانع بودن این طرز تلقی در مسیر شکوفایی اجتماعی به تصویر می کشد، که اگر این امر را بجای بزرگ کردن، طبیعی جلوه می داد و یا حداقل ابتدا، عدم کارگری و تاثیر این مشکل را تصویر، و سپس به آن اشاره می رفت، بسیار کارسازتر می نمود. در کنار اینکه خانواده بالاشهری را عاری از آلودگی و انحرافات، اما دامن خانواده مقابل را آلوده به انواع بدبختی ها و ضعف های ربط و بی ربط کرده بود.

2 – در بادی فیلم برخی صحنه ها و جلوه ها و آهنگها بکار رفته بود که می توانست، متین تر و برازنده تر از اینها ساخته و پرداخته شود. و گاه طوری مسئله عشق و علاقه را مطرح می کرد که گمان می رفت در کشور، این دختران هستند که در آغاز کار شریک زندگی خود و حتی شریک زندگی بستگان خود را تعیین می کنند، ونقش پسران و یا حداقل خانواده را ناچیزتر از آن که هست می نمود.

3 – یا مثلاً نام یکی از دختران، رعنا انتخاب شده بود، در حالی که می دانیم، و همچنانکه در فرهنگ فارسی دهخدا نیز آورده شده است. رعنا در حکم صفت برای قد و قامت، در معنای" موزون" است، اما در جایگاه نام برای اشخاص و زنان، به معنای "زن هرزه و بدکاره" است. این اشتباهات با رسالت رسانه های تصویری نامهربان است.

4 -  آنقدر فیلم آمیخته به مسائل مرگ و موت و قبرستان شده بود، که گاه متن و موضوع اصلی را به حاشیه می کشید. و باز تاثیر شدید نیروهای ماورایی و غیبی و پایان معجزه گونه داستان در این فیلم نیز نقش عمده ای به دوش می کشید!

البته لازم به ذکر است که مسائل فنی فیلم و عملکرد سازندگان و دست اندرکاران آن سوژه این نگاشته نبود. در ضمن اینکه از تلاشهای آنان نیز تشکر می نماییم. 

ما هم شرمنده ایم و اندوهبار، حیثیت دینی و ملی همه مسلمانان و بویژه ایرانیان مضحکه جهانیان شد، نمی دانم جرم این ملت چه بود که چنین مستحق تاوانی سخت شد، مردم در قبال غائله شیخ الوزراء(وزیر کشور) سکوت تلخی همراه با پیگیری موشکافانه ای را پیش گرفته اند؛ سکوت خیل عظیمی از شهروندان درباره ماجرای مدرک تحصیلی وزیر کشور از چیست؟ آیا علت خاصی دارد؟ به زعم ما در پاسخ تنها یک دلیل تک کلمه ای را می توان گفت: شرمندگی!

حال دلیل این شرمندگی چه می تواند باشد؟ و چرا پوشیده و مسکوت؟ یقیناً شرحی است جانگدازتر!!!...

از شرمندگی بگذریم، آیا می توان دلیلی برای پیگیری های دقیق و حساس مردم اقامه کرد، با این وصف،آیا مردم تشنه حجت اند یا چشمه حجت؟!!!.... 

در مقابل، به نظر می رسد بر خلاف مردم، ظاهراً سبک و سیاق بنی امیه بیشتر به مذاق مسئولین می چربد تا فرهنگ شیعی!

مهمتر و جالبتر اینکه نباید فراموش کرد که ماده ۵۲۷ قانون مجازات اسلامی می گوید

صفحات تخصصی را در وبگاه ذیل مشاهده نمایید.

http://sajedinet.blogspot.com

مطلب مهمی از همین قلم در رابطه با

نقدی کردن یارانه را در (( اینجا ))بخوانید

استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي

نه شرقي، نه غربي، جمهوري اسلامي

آمريكا بدتر از انگليس، انگليس بدتر از آمريكا، شوروي از هر دو بدتر.

اسلام پيروز است، شرق و غرب، نابود است

بي گمان اين آرمانها و نه شعارها براي معدودي از ياران انقلاب اسلامي، نه تنها غريب نيست بلكه قلب تپنده زندگي اجتماعي شان و قطب نماي دقيقه راهبردهاي بلند مدتشان است. مگر نبود كه بخاطر تحقق و عملياتي نمودن اين آرمانها جان و مال و آبروي خود را در طبق اخلاص گذاشتند و آگاهانه و عالمانه و با عزمي استوار و بينشي خردورزانه قدم در راهي بس دشوار نهادند.

 اما به روش مرسوم عده اي نيز با اين سبك و سياق تا نكردند و به طرق مختلف با اين آرمانها نامهرباني ها كردند.

-     شماري روي اين آرمانها مهر ابطال زدند و حكم به ملغي بودن آنان دادند و همگان را از توجه به اين راهبردها نهي نمودند و آخر اين راه را شكست خواندند. و ظاهراً شيريني كام آنها بواسطه ايران باستان و تاج و تخت و امثالهم است.

-     شماري سوي شرق را گرفته و بقيه را به باد سخره گرفتند كه دير يا زود امواج جنبش هاي كارگري استخوانهاي افيوني تان را خورد خواهد كرد و برابري و جامعه بي طبقه، ميوه شيرين اين جنبشها در كمون نهايي، مزد بي بديل پيكارهاي كارگري خواهد بود.

-     عده فراواني هم سنگ كاپيتاليسم و ليبراليسم را بر سينه زدند و موعود خود را ليبرال دموكراسي يافتند و سرود پايان تاريخ را بفارسي ترجمه نمودند.

اما هر سه اين گروه تكليف خود را شجاعانه با ملت مسلمان، و انقلاب اسلامي روشن نمودند و تن به عوامفريبي وسالوس بازي و نفاق نيالودند.

ولي عده اي راهي ناجوانمردانه را انتخاب كردند، و راه صواب را در تامين منافع خود ديدند مثلاً؛ گروهي معلوم الحال؛ نخست، اسلام و جهاد اسلامي را پيشه خود ساختند ولي فردايش راه نجات را در آموزه هاي ماركسيستي خواندند و پس فردا در اردوگاه غرب پناه گرفتند.

و اكنون عده اي را مي بينيم كه روزگاري سرباز اسلام شدند وانگهي افراطگرايانه از تمامیت جهان دشمني براي اسلام ساختند و نان خود را در شعله ور نمودن اين آتش يافتند و امروز ثناگو و يار بي ادعاي شرق شده اند و سرمايه هاي اين ملت و مملكت مسلمان را به پاي جلب حمايت بلوك شرق فدا مي كنند. تاكي اين ملت بايد جيب روسيه و چين و كره و ... را پر كند و در مقابل آنها تعظيم كند و مهمتر از همه اينكه، عزت و استقلال خود را به پاي آنان بريزد، تا آنها حمايت ناچيزي از جنس ديپلماتيك، يا فرمولي از يك جنگ افزار و يا طرحي از يك فناوري را و ... را همچو غذاي نيمه خورده، صدقه اين ملت كنند تا شماري از مسئولين، قدرت ايران را مثلاً به رخ غرب بكشند و شايستگي خود را به مردم نشان دهند. ((اگر اين همه امتيازات و سياستهايي كه هديه شرق مي كنيم خرج غرب مي كرديم آيا چند برابر عايدي نداشتيم؟)) چرا مسئولين به جاي دنبال نمودن اين سرابها و تكرار اين خطاها با اتكال به خدا، و الهام گيري از رهنمودهاي مقام معظم رهبري دل در گرو ملت مسلمان ايران نمي گذارند، چرا از مردم كمك نمي گيرند، چرا مردم را وارد عرصه نمي كنند.

اگر مسئولين در طول اين سه دهه بجاي فاصله گرفتن از مردم و نخبگان علمي و منزوي ساختن و به استضعاف كشاندن ايشان ، به مردم و نخبگان اعتماد كرده و در پي توانمند نمودن آنان بر مي آمدند، امروز ديگر پشتوانه ايران را هفتاد ميليون مسئول متخصص و دلسوز مي ساختند نه تفاله هاي شرق بدتر از غرب!

البته بجاست كه خاطر نشان كنم در كنار عزت و مصلحت و استقلال كشور اسلامي مان حرمت و احترام جوامع غربي و شرقي نزد ما محفوظ، و خويشتن را در ياري رساندن انسان دوستانه به ايشان مسئول مي بينيم و جهت گيري هاي ما بسوي سیاستهای ناعادلانه و سلطه جویانه دول شرق و غرب است نه ملت و جامعه ايشان.

البته این مطلب با حمله نظامی روسیه به گرجستان مناسبت داشت. با وجود اینکه دولت محترم می توانست عملکرد بهتری داشته باشد ولی باز موضع گیری و عملکرد رضایتبخشی داشت و با اینکه نتوانست به معنای واقعی کلمه از این موقعیت بهره برداری کند ولی از صرف هزینه های سنگین و بی مورد نیز چشم پوشی نمود که جای تشکر و قدر دانی دارد. جالب توجه اینکه برخی افراد و جناحها و رسانه ها بشدت و با جدیتی که جای سوال و تامل داشت خواستار بی گدار به آب زدن دولت و دخالت بی محابا و غیر عقلایی در همراهی با روسیه و اوستیای جنوبی و بر علیه غرب و دولت غرب گرای تفلیس را داشتند!