تکمله ای بر کلام کاندیدا ! 

فقر و فساد و ... در ایران واقعه است یا واقعیت؟!!!

مسلماً هر کشوری مشکلات و تنگناهای خاص خود را دارد. و تصور نقاط ضعف و قوت برای غالب کشورها  نه تنها امری ممکن بلکه بدیهی و معقول بشمار آورده می شود. اما در این بین مسائلی پیش می آید و اتفاقاتی می افتد که تاثیرات آن در درازنای فرهنگ و تمدن یک ملت موثر واقع شده و نقش و اثر مهمی را از خود برجای می گذارد، سخن کوتاه و صریح بگویم، بخشی از فرهنگ و ماهیت جامعه را تشکیل می دهد. مثلاً ورود سیگار و مخدرات توسط بیگانگان و استعمارگران غربی به ایران، و تنیده و نهادینه شدن استعمال دخانیات در عرف و فرهنگ جامعه.

در حوزه اقتصاد هم از این دست مسائل یافت می شود. یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری در انتخابات دولت دهم در سخنان تبلیغاتی خود از مسائل و مشکلات اقتصادی و اجتماعی و اداری ایران یاد می کرد:

 "سرنوشت ایران فقر نبود و فقر نیست. اگر مشکلی وجود دارد از مدیریت ماست."

" اکنون بیکاری وسیعی در استان‌های صنعتی وجود دارد که با تحقیق می‌توان آمار آن را به خوبی استخراج کرد. "

"همیشه ما از مسایل فرهنگی بد در جامعه و بداخلاقی‌ها و اعتیاد می‌نالیم اما این در حالی است که می‌توان از دید اقتصاددانان مستقل، رابطه‌ی معناداری را بین اعتیاد و مشکلات بیکاری پیدا کرد."

"مساله‌ی بیکاری جزو مشکلاتی است که در ذهنیت و احساس مردم اثر می‌گذارد."

اما باید اعتراف کرد، بله! باید خجالت و شرم و حیا را کنار گذاشت، و صادقانه و عالمانه اذعان کرد که در ایران اسلامی خوش نقش و رنگ هویت اجتماعی ما به چرک ها و غده های کثیفی آلوده شده است. امروز دیگر فقر و فساد و تبعیض و پارتی بازی و بیکاری و تورم و ... نه برای مردم دیگر عادی شده اند، مردم به شکل یک رویه و سبک زندگی با این مسائل و مشکلات "سازگار" شده اند، دیگر اعتراضی ندارند، دیگر خود را در پنجه سرنوشتی با این ویژگی ها دمخور دیده اند. دیگر قلم تسلیم را بر اوراق اراده خود را ساییده اند.

شاید در زمان اسبق این مسائل اتفاق بود نیاز به بازتاب و برخورد و ریشه کنی داشت، اما امروز در رگ رگ این ملت جاری و ساری شده است. و دیگر مردم زمانی تعجب می کنند، زمانی برخورد می کنند، زمانی سوال می پرسند، زمانی به سخره می گیرند، زمانی ...، که جای خالی این خالهای سمی خالی باشد!

امروزه بایستید و از گذشته تا بحال را صاف بنگرید:

دیگر فقر و  فساد بیکاری و ... نه یک واقعه،

 بلکه واقعیت جامعه ما هستند.